yaşımın üzerine her geçen yıl bir artı eklense de, artık "büyüyorum" yerine "yaşlanıyorum" kelimesini kullansam da... içimdeki çocuk hiç büyümüyor benim... 29 yaşımdayım... kime söylesem ufak bir şok yaşıyor önce... eskiden 29 yaşında olan kadınları düşlüyorum da bildiğin döpiyesli, permalı saçlı, anne tiplerdi zahir.. beni böyle küçümen görmeleri ondan :) küçük göstermeye sevinemiyorum ! nesine sevineyim... allahın bildiğini kuldan saklamaya lüzum var mı ? dolu dolu 29 yaşındayım işte !
ama gel de ruhuma anlat! yok arkadaş büyüyemiyorum !
nereden geldim bu konuya... geçen cumartesi iyice uzayan ve artık şekilsizleşen saçlarımı kestirmek için rastgele bir kuaföre girdim.. benim amacım köklü bir değişiklik yapmaktı... ben öyle uçlarından azıcık mantığını hiç anlamıyorum. kuaförden çıktığımda. kuaförden çıktığım belli olmalı... saç konusunda çok cesaretliyim yani... ama benim kadar cesaretli olmayan bir kuaföre denk geldim.. ben kes dedikçe o tırstı. "merak etme kes, bişey olmaz" dediysemde sadece kahkül kestirebildim.. uçlarından yarım santim aldığı saçlarımı da aklı sıra müthiş değiştirmişti... oysa ben... neyse.. kahkül bile kafi gelmiş olmalı ki. 2 gündür şirketteki herkes " aman ne kadar değişmişsin, çok yakışmış" vs deyip durdu.. aslında ben kesim şeklini hiç beğenmedim... bence simetrik değillerdi :) şimdi o coraline saçlarımdan Emily saçlarına terfi ettim...
orta yaşa doğru yaklaşırken, bir türlü kendime orta yaş modellerini yakıştıramıyorum... hem zaten beni tanıyanlarda en fazla 22 yaşımda olduğumu söylüyor.. kendime haksızlık etmeme ne gerek var ki şimdi :P
